از باغ گیاه شناسی تا دور دنیا در یک روز | این بار، آخر هفته


این بار، آخر هفته خانوادگی ما به گل و گیاه گره خورد و با عزم جزم به سمت کرج رفتیم و از باغ ملی گیاه شناسی ایران سفرمان را به طبیعت جای جای دنیا شروع کردیم و بدون خستگی و دود و ترافیک و صرف هزینه زیاد، – گروه زندگی- سمیه دهقان زاده: مادر با نگاهش یکی یکی گل های شمعدانی را نوازش می کند و ردیف گلدان های سایه پسند را مرتب.

کاکتوس هایش را با ذوق نگاه می کند و رو به من می گوید: یادش بخیر، اون موقع  حیاط کوچولو و گوشه اش یه باغچه کوچولو تر داشتیم چه کیفی می داد، چقدر تو یه گُله جا نهال کاشتیم، گل های یاس مونو یادته؟ لبخند می زنم و می گویم: آره مامان جون، یادمه.

یادش بخیر.

ولی شما همین آپارتمان هم بهشت گل و گیاه کردید، هر طرفش می چرخیم پر از گل و گلدونه ، کلمه بهشت گل و گلدان را به خاطر دل مادرم می گویم، آخر چند گلدان کجا و حیاط و باغچه کجا! مادرم حق دارد دلش بگیرد، هزاری هم برود و برویم بازارگل، باز حالش خوش نمی شود.

همین طور که به خواهر و برادرم نگاه می کنم که در کمال تعجب در صلحند ، کارتن نگاه می کنند، یادم می افتد این دو تا وروجک خانه، با پدرم چقدر بذر کاشتند و سبزی خوردن برداشت کردند تا به حال.

نقشه ای جدید برای آخر هفته! فکرهایم در رفت و آمد است یکدفعه بلند بلند فکر می کنم و می گویم: فهمیدم کجا بریم، بریم باغ گیاه شناسی، همه جور گل و گیاه هم  از همه جای دنیا داره،  تازه یکی از بزرگترین باغ های گیاه شناسی دنیاست.

مادر و خواهر و برادرم به سمتم بر می گردند و پدر از اتاق سرک می کشد و با خنده می گوید: بابا جون، دوباره چه نقشه ای برامون کشیدی؟ کجا هست این باغی که  می گی؟ کی می خوای ما رو ببری؟ .

لبخند می زنم و می گویم: همین کنار گوشمون، نزدیک پارک چیتگر.

تازه همین الان می رم بلیت ورودیشو آنلاین می خرم که تخفیف هم داشته باشه مامان بزرگ و خاله هم با اجازه تون خبر کنم، باورتون نمی شه چقدر قرار خوش بگذره .

همین فردا صبح می ریم که بتونیم تا پنج شش عصر که باغ هنوز برقراره، کلی گشت و گذار کنیم .

با هوراااای بلند، بچه ها و  خنده و رد و بدل شدن لبخند بین مامان و بابا، با بالاترین جمعیت، رای به رفتن می شود.

پیش به سوی باغی همه جهانی صبح که می شود بابا ماشین را رو به راه” می کند، مامان می خواهد غذایی تو راهی درست کند، اما من برایش توضیح می دهم در باغ  فقط  حق داریم در حد یک خوراکی ساده با خودمان ببریم، زیرانداز هم نمی شود برد ولی عوضش جای جایش نیمکت دارد و چند جایی هم بوفه و البته رستوران.

حالا همه آماده اند و خاله و مادربزرگ هم همراهمان شده اند.

بچه ها سر از پا نمی شناسند.

در ماشین هایمان که جا گیر شدیم به سمت کرج می رویم، از خروجی پیکان شهر به شهرک سرو آزاد که رسیدیم خیابان شهید گودرزی را می رویم داخل و خیابان هشتم غربی همان است که دنبالش می گردیم.

بالاخره سردر باغ ملی گیاه شناسی پیش چشم مان نمایان می شود، به ورودی می رسیم.

ماموری با خوش رویی بارکد بلیت هایمان را چک می کند، نقشه راهنما را دستمان می دهد و تاکید می کند که خوراکی و زیرانداز و وسایل پیک نیک ممنوع است.

دوربین و لنز حرفه ای هم بدون مجوز، نمی شود داخل برد.

ماشین را در پارکینگ ورودی باغ پارک می کنیم، سرویس بهداشتی در همان نزدیکی است، چند تایمان از این امکانات بهداشتی هم استفاده می کنند! این هیمالیای دوست داشتنی حال، خانواده” قانون مدار من، سبک و رها وارد باغ می شوند و دقایقی طولانی غرق طراوت و سبزی اطراف می شوند .

کمی بعد از سمت چپ در جاده، خانوادگی شروع به حرکت می کنیم، من مثل راهنماهای ماهر تورهای جهانگردی رو به پدر می کنم و می گویم: اول از همه می ریم هیمالیا که شما اینقدر دوستش دارید.

قدم زنان راه می رویم، مادر بزرگ در سکوت و با دقت نگاه می کند.

بالاخره به هیمالیا می رسیم با تپه های سرسبز و چشم نواز که سه هکتاری از باغ را از آن خود کرده است، بچه ها شروع می کنند به عکس گرفتن و پدر با دقت نوشته های روی تابلو را می خواند، جمع کردن بخشی از پوشش گیاهی هیمالیا در ایران برایش هیجان انگیز است.

آقایی هم سن بابا که او هم با علاقه نوشته ها را می خواند با لبخند می گوید: به به می بینم که شما هم اهل دلید و هیمالیا دوست.

ولی از من می شنوید یه روز کافی تون نیست که بیاین و اینجا بگردید، آخه 145 هکتار که شوخی نیست.

ولی خب، تا می تونید قدم بزنید و کیف کنید، اونم بدون ترافیک و اعصاب خوردگی و عوارض و خرج اضافه.

بفرمایید شمال، بدون دود و ترافیک و خستگی پدرم کمی با آن آقا خوش و بش می کند و ما از بالای منطقه هیمالیا راه جنگل های هیرکانی و همان شمال خودمان را پیش می گیریم، سایه سار درختان، صدای خوش پرنده ها همه مان را به وجد آورده و انگار واقعا به جنگل های شمال رسیده ایم، دریاچه خزر با ابعاد کوچکتر هم که دیگر گفتن ندارد که چقدر بچه ها را خوشحال کرده.

خواهر و برادرم که جانشان در می رود برای بالا و پایین پریدن و دویدن، در امتداد دریاچه می دوند و بازی می کنند مامان بزرگ روی نیکمت می نشیند به تماشا و خاله و من هم عکاس های مستقل از همه جا، شروع می کنیم کادر” بستن با موبایل هایمان و لحظات و مناظر را ثبت کردن .

  مادر بسته آجیل را از کیفش در می آورد به همه تعارف می کند و کنار گوش من آرام می گوید: خیر ببینی مادر، چقدر دلم شمال می خواست و جنگل، ولی روم نمی شد چیزی بگم که یهو شرایط جور نباشه و بابات شرمنده بشه   پیشانی مادرم را می بوسم و این بار بابا و مامان را دو تایی گوشه ای ایستاده اند و خلوت کرده اند را سوژه عکاسی ام می کنم.

 خانمی که انگار بلده راهی است برای خودش، پیشنهاد می دهد از کدام درخت ها و به چه زاویه ای عکس بگیرم.

وقتی از شغلش و تخصصش می پرسم می گوید که متخصص گل و گیاه است ادامه می دهد: اینجا بهشتیه برای خودش، گیاهای علفی و چوبی منطقه جلگه ای و میان بند ارتفاعات جنگلی خزر رو همه رو کاشتن تو این رویشگاه.

قشنگ انگار خود شمال رو آوردن اینجا.

 اگه اشتباه نکنم فقط همین قسمت جنگل های هیرکانی، پنج هزار تا درخت داره، فکر کن، پنج هزار تا درخت و کلی تنوع گونه، کم چیزی نیست .

من که با نگاه به طبیعت در حد اینجا شمال است و چه خوشحالی نصیب مان شده از تماشای اطراف سر در می آورم می گویم: چه جالب، الان کدوم قسمت هاش بریم هیجان انگیزتر و بهتره؟ گلویش را صاف می کند و می گوید: اگه مادرتون همراهتونه و گل و گیاه دوست داره، ببریدش بخش پرورش گل و گیاه که حسابی کیفش کوک می شه.

اگه خودتم دلت می خواد بری آمریکا و اروپا و طبیعت اونجا رو سیر کنی، همین جاده رو بگیر و برو لذت ببر از این همه تنوع و دقت و چیدمان طبیعت های دنیا کنار هم .

پدر- دختری و اروپاگردی  تشکر می کنم، خانواده هنوز مشغول شمال گرد ی اند و فقط بابا دل توی دلش نیست برای ادامه قدم زدن.

پس، پدر- دختری می رویم اروپا.

آن هم فقط با یک پرداخت یک وجه ناچیز به ریال! این رویشگاه با سر در و فضای خاص طراحی شده و از آب نما و قطعات چمن کاری و  تپه های گنبدی شکل گرفته تا پوشش گیاهان علفی و انواع درخت و درختچه دور تا دورش را گرفته اند، حال من دست در دست پدر در این طبیعت زیبا در کمال امنیت و خوشحالی قدم می زنم، وای که چقدر خوش خوشانم شده بعد از این همه کار و خستگی.

باغ ایرانی و گلی که به شاخه زیباست ولی ما که بی خیال نمی شویم، می گویم بیاین بریم باغ ایرانی و قبل از هر جوابی شروع می کنم به پیدا کردن راه.

من که همیشه راه ها را گم می کردم، حالا برای خودم بلده راهی شده ام با نقشه و جهت های جغرافیایی! منطقه پهن برگ ها را رد می کنیم، جاده به سمت مرکز ما را به باغ ایرانی می رساند.

کم راهی نیست ولی به قول معروف چون خوش می گذرد، زود هم می گذرد و بالاخره به میدان مرکزی، باغ رز و چهارباغ ایرانی می رسیم.

طراحی این باغ با وجود آب نماهای پلکانی در دو طرف و به صورت قرینه چشم نواز است .

در هر پله هم دو باغچه  دارد.

باغچه ها را می شمارم به عدد 18 ختم می شود.

از خانمی خواهش می کنم از ما در کنار آبنمای بزرگ وسط میدان باغ، عکس بگیرد.

چهارطرف آبنما را نهرهای آب گرفته اند.

انواع و اقسام رزها در باغچه های مثلثی و قوسی جا خوش کرده اند.

برایم جالب است که کسی به خودش اجازه چیدن نمی دهد و از قانون های باغ که بگذریم، چقدر خوب است که این قدر گل به شاخه زیباست را خانواده ها قشنگ به بچه هایشان یاد داده اند.

  باغ صخره ای دلبر می خواهیم برگردیم جنگل های هیرکانی که مادر زنگ می زند که ما آمده ایم باغ صخره ای، شما هم بیایید.

من و پدر بهم لبخند می زنیم با اینکه دلمان نمی خواهد قسمت چین” و ژاپن و گیاهان دلبرش را گذری رد می کنیم تا به بقیه ی خانواده برسیم، ولی نمی شود خانواده را معطل گذاشت.

تپه ماهور و گیاهان زینتی باغ صخره ای چشم مان را می گیرد.

خواهر و برادرم روی پل، کنار برکه ایستاده اند و تنها اعضای خانواده هستند که هنوز نای بدو بدو دارند.

آنقدر انواع درخت و درختچه نیلوفر آبی، لویی و زنبق دورمان را گرفته که فقط می توانیم حظش را ببریم.

تعدادی از اعضای خانواده می خواهند هنوز ادامه دهند به جهانگردی در باغ، ولی مادربزرگ خسته شده و بچه ها گرسنه اند.

رای می گیریم و قرار می شود برویم رستوران  برای خوردن غذا، به مادر قول می دهم از بخش آموزشی گل و گیاه برایش چند تایی گل جدید بگیریم.

مشاعره در انتهای جهانگردی خانوادگی ما در راه رسیدن به رستوران، خاله که سر ذوق آمده است می گوید، بیایین همین طور که راه می ریم، مشاعره کنیم، استقبال به سرعت اتفاق می افتد و از الا یا ایها الساقی جناب حافظ مشاعره مان شروع می شود.

باید آخرین حرف هر شعر اول حرف شعر بعدی باشد، شعر تکراری نباشد و مکث هم نداریم.

بچه ها کم نمی آورند و هر جا شعر یادشان می رود  ترانه های بچگی شان را می خوانند، از مدل کم نیاوردن بچه ها و تنوع شعرهایی که خوانده می شود حالمان خوش تر می شود و راه کو تاه تر.

بالاخره به رستوران می رسیم و دور دنیا در یک روزمان کامل می شود.

از همراهی و صبر خانواده ام لذت می برم و حالا باید یک روز دیگر هم برنامه ریزی کنیم تا دوباره دنیا را درباغ ملی گیاه شناسی تهران، دور بزنیم که بسی لذت بخش است ولی به قول همان آقای هیمالیا دوست، یک روز برایش کم است و چه چیز بهتر از دوباره آمدن به چنین بهشتی.

کلید واژه ها: گیاه شناسی – گل و گیاه – گیاه – گلدان – باغ گیاه شناسی – مادر – باغچه – آپارتمان – دنیا – خانوادگی – بهشت – آخر هفته – دور دنیا – باغ ملی – کاکتوس – ترافیک – هزینه – هزاری – لبخند – مامان – ایران – طبیعت – دهقان – خستگی – گوشه – گروه – بدون – کلمه – هفته – شروع


منبع: https://www.ghatreh.com/news/nn64810833/%D8%A7%D8%B2-%D8%A8%D8%A7%D8%BA-%DA%AF%DB%8C%D8%A7%D9%87-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D8%AA%D8%A7-%D8%AF%D9%88%D8%B1-%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%DB%8C%DA%A9-%D8%B1%D9%88%D8%B2